Multimiljonair Wim Beelen wordt ‘ineens’ boer en pretparkbaas: ‘Ik ben een gevoelsondernemer’

Hij werd op vrijdag 16 januari gebeld, het was om 15.32 uur. Of Wim Beelen soms interesse had om de failliete plantenkwekerij Jongerius in Houten te kopen? Nee, dat had hij niet. „Ik had helemaal geen zin in vastgoed.’’

Maar toen Beelen (51) begreep dat het niet alleen de opstallen betrof, maar dat juist de gehele biologische onderneming in Houten te koop stond, had hij daar wél trek in. „Dus toen hebben we een prijs afgesproken en hebben we het gekocht’’, vertelt hij in het AD.

Quote 500-zakenman Wim Beelen

Zo doet Quote 500-zakenman Wim Beelen dat. Als iets goed voelt, stapt hij er met beide benen in, wat er ook komen gaat. Soms wordt hij voor gek verklaard, of tenminste voor ‘onbesuisd’ versleten.

„Sommige mensen vinden mij niet aardig. Dat mag, we passen niet allemaal bij elkaar. Doe je altijd alles alléén maar vanuit je hoofd, dan vind je mij misschien een rare gast. Maar doe je de dingen veel meer op gevoel en vanuit je hart, dan begrijp je mij een stuk beter.’’

Zijn kapitaal bouwde hij op met zijn succesvolle sloop- en recyclingbedrijf Beelen Nederland, dat hij later voor tientallen miljoenen verkocht. Hij trok de aandacht met spraakmakende vastgoeddeals, zoals de aankoop van het voormalige ADM-terrein in Amsterdam voor de ontwikkeling van een megawerf voor superjachten.

In april, een paar maanden na de Jongerius-deal, kocht hij het nooit geopende pretpark Rivoli in Rotterdam. Ook iets dat niemand wilde hebben, zegt Wim Beelen. Maar hij zag er een nieuwe kans in die ‘zomaar’ in zijn schoot viel.

Terug naar Houten. De volgende dag, zaterdag 17 januari, ging hij eens kijken wat hij precies had gekocht. Dat was toch even slikken.

„Het was een kaal gesloopte tent. Lege kassen met kapotte ramen en machines die op half zeven stonden. Nou ja, het is vaak maar goed dat je niet alles van tevoren gaat bekijken. Dan zie je allemaal beren op de weg en ga je het niet doen. Terwijl: aan alles zit wel een probleem. Meestal is het niet zo groot als het wordt opgediend. Een probleem moet je gewoon oplossen.’’

Modernste biologische boerderij

Zo komt het dat Wim Beelen, baas van investeerder Larendael, nu een plantenkwekerij heeft. Hij wil er de grootste en modernste biologische boerderij van Nederland van maken. Hij bedoelt dan wel écht biologisch. Niet de schijnvertoning in de supermarkt.

„Als je gezond wilt eten en je kiest daarom voor biologische producten, word je daar compleet voor de gek gehouden. De biologische bloemkool die je afrekent, mag namelijk nog steeds bespoten worden. Bij ons niet, bij ons is alles onbespoten. Honderd procent. Eten zoals God het ons geeft; wij spreken hier over eerlijk eten.’’

Zijn aankoop in Houten heeft nu een naam: Eten bij Beelen. Ook zijn pretpark in Rotterdam, drastisch opgeknapt en in juli geopend, vaart onder de vlag van zijn naam: Spelen bij Beelen. Die twee projecten, eten en spelen, staan niet los van elkaar. Wim Beelen, opa van drie kleintjes (‘het allermooiste wat er is’) wil ze met elkaar vervlechten - zijn bijdrage aan een gezonde toekomst, hún toekomst.

Het verpauperde pretpark, de bodemloze put waarin Hennie van der Most in tien jaar tijd 50 miljoen euro stortte, kocht Beelen in april tijdens een executieveiling voor 6,5 miljoen euro. Wat hij ermee wil?

„Het is een speelpark. Een educatief, prikkelarm speelpark. Niet met al die idioterie erin, maar dingen als glijbanen, klimtoestellen en ook een reuzenrad. Geen patat, frikadellen, pizza’s en cola. Dat kan heel anders. Ik ben blij dat dit op ons pad is gekomen. Nu kunnen we laten zien dat het ook echt anders kan.’’

En dus niet zó, schetst Beelen een horrorbeeld: ,,Aan de kassa van een gemiddeld pretpark word je gelijk al leeggetrokken. Vervolgens heb je een dag lang gillende kinderen om je heen die allemaal vies, smerig, goor eten kopen voor de meest afgrijselijke prijzen. Je gaat weer naar huis met stuiterende kinderen in de auto, want ze zitten vol suiker en vet. De portemonnee van papa en mama is dan leeg. Dat kan toch geen pretje zijn? Wil je toch die patat en frikadellen? Mij best, maar kies dan straks niet voor ons en ga naar de Efteling.’’

Groentechips van Beelen

Hij pakt zijn telefoon om iets ‘gaafs’ te laten zien: groentechips van Beelen. „Gemaakt in Houten van onze eigen gekweekte wortels, rode bieten en aardappelen. Dat verkopen we straks in de horeca op ons pretpark. Gewoon lekker. Ook in Houten komen we met groentesnacks, we gaan daar voor de kinderen ook leuke dingen doen. Een speeltuin, een camping, een restaurant, dat komt er allemaal.”

„We laten zien waar ons eten vandaan komt, dat weten kinderen tegenwoordig niet meer. Kinderen zijn de basis van onze wereld, hè? Dat is allemaal hartstikke belangrijk.’’

In Houten zorgde Wim Beelen vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart voor een kleine schokgolf, toen hij met een enkel telefoontje een einde maakte aan de al jaren slepende en soms grimmige discussie over de vestiging van een asielzoekerscentrum.

Hij deed dat eenvoudigweg door het beoogde en leegstaande pand te kopen. Het staat toevallig pal tegenover zijn kwekerij, aan de andere kant van de Utrechtseweg. De gemeente wist van niets en het COA ook niet. Tegenstanders overlaadden Beelen nadien met bedankjes.

„Ze denken dat ik tegen het COA ben, maar dat ben ik niet. Ik vind het wel lastig dat getraumatiseerde mensen zo dicht op elkaar worden gehuisvest, daar niet van. Dat is niet medemenselijk. Voor ieder van hen 2,5 vierkante meter leefruimte; zelf kan ik daar alleen op functioneren als ik dood ben.’’

Een hoopje koeienmest

Nee, dat hij naast Jongerius nog een paar panden in de buurt ging kopen, had een andere aanloop. Dat had te maken met enkele handhavers die het terrein op kwamen lopen en ‘begonnen te zeuren over een hoopje koeienmest’. „We houden koeien en kippen op het terrein, dat hoort bij biologisch boeren. Maar dat hoopje moest weg en al de volgende dag kwamen ze terug om te controleren of het ook weg wás en of we het niet stiekem onder de grond hadden gegraven, anders moesten ze naar de officier van justitie.’’

„Ziek vond ik het. Dit is nou onze overheid! Zo word je ontvangen als ondernemer die een failliet bedrijf overneemt. Er zal misschien van alles nog niet kloppen, maar geef ons even de tijd om de boel weer strak te zetten. Hoe dan ook, we hebben daarna nog wat panden en bestemmingen erbij gekocht, zodat we meer ruimte hebben om onze eigen gang te gaan.’’

Op zijn telefoon laat hij een filmpje zien. Hij luistert aandachtig naar de gesproken tekst: ‘We zijn iedere dag hard aan het werk om iets moois op te bouwen. Straks zijn we het hele jaar door een plek waar je terechtkunt voor verse, lokale en biologische producten uit de regio. De boerderij groeit met ons mee. Elke dag brengen we onze plannen een stukje verder.’

Beelen: „Mooi toch? We leren elke dag. Het is niet makkelijk, daar zijn we inmiddels wel achter. Maar ik krijg er ongelooflijk veel energie van. We hebben al een maand gehad waarin we 100.000 euro hebben verdiend. De cijfers laten het zien, ik had het nooit verwacht.’’

Voor het geld doet hij het allang niet meer. Al groeit Beelens bankrekening - door Quote 500 werd zijn vermogen geschat op 150 miljoen euro - ‘nog elke dag’. „Hoewel we in Nederland aan alle kanten worden geknipt en geschoren.’’

Emotionele bankrekening

Veel meer waarde hecht hij aan zijn emotionele bankrekening. Daar zit het echte kapitaal. „Een vastgoedman denkt in spreadsheets en werkt voor het geld. Ik ben een gevoelsondernemer. Je wordt gelukkig als je gezond bent, een fijn gezin hebt, God kent en mooie dingen mag maken.’’

Een pretpark bijvoorbeeld. Of een biologische boerderij. „Ik heb één gave van God gekregen: ik weet dingen simpel te maken. Iets afpellen tot de kern en het dan weer opbouwen. Als over vijf jaar de boerderij in Houten een begrip is en de mensen lokaal gezond eten bestellen via de Eten bij Beelen-groentebox, hoop ik dat het anderen inspireert. Dat het voorbeeld elders wordt nagevolgd. Ik ga dat niet doen, want ik doe nooit twee keer hetzelfde. Liever zoek ik weer iets anders waar ik gelukkig van word.’’

Dit artikel is oorspronkelijk geschreven door Maarten Venderbosch voor het AD.